Ignacjańskie inspiracje

Poleć

Modlitwy Św. Ignacego Loyoli


Duszo Chrystusowa

Duszo Chrystusowa, uświęć mnie. 
Ciało Chrystusowe, zbaw mnie.
 
Krwi Chrystusowa, napój mnie.
 
Wodo z boku Chrystusowego, obmyj mnie.
 
Męko Chrystusowa, wzmocnij mnie.
 
O dobry Jezu, wysłuchaj mnie.
 
W ranach swoich ukryj mnie.
 
Nie dozwól mi oddalić się od Ciebie.
 
Od nieprzyjaciela złośliwego broń mnie.
 
W godzinie śmierci mojej wezwij mnie.
 
I każ mi przyjść do siebie,
 
abym ze świętymi Twoimi chwalił Cię na wieki wieków.
 
Amen.
 

Modlitwa o służbę Bogu: 

Słowo Odwieczne, Jednorodzony Synu Boży, proszę Cię,
 
naucz mnie służyć Ci tak, jak tego Jesteś godzien.
 
Naucz mnie dawać, a nie liczyć,
walczyć, a na rany nie zważać,
 
pracować, a nie szukać spoczynku,
ofiarować się, a nie szukać nagrody innej
 
prócz poczucia, że spełniam Twoją Najświętszą wolę.
 
Amen.

Odwieczny Panie wszystkich rzeczy 

Odwieczny Panie wszystkich rzeczy!
 
Oto przy Twej łaskawej pomocy ofiaruję się w obliczu nieskończonej dobroci Twojej
i przed chwalebną Matką Twoją i wszystkimi świętymi dworu niebieskiego.
 
Chcę i pragnę i taka jest moja dobrze przemyślana decyzja,
 
byle to tylko było ku lepszej służbie Tobie i większej Twojej chwale,
 
że Cię będę naśladował w znoszeniu wszystkich zniewag,
 
w pogardzie i całkowitym ubóstwie, tak rzeczywistym jak duchowym,
 
jeżeli Twój najświętszy Majestat zechce mnie wybrać i przyjąć do takiego rodzaju życia i stanu.
 

Zabierz Panie i przyjmij 

Zabierz, Panie, i przyjmij całą moją wolność,
pamięć moją, mój rozum i całą moją wolę,
 
wszystko, co mam i co posiadam.
 
Ty mi to, Panie, dałeś, Tobie to zwracam.
 
Wszystko jest Twoje.
 
Rozporządzaj tym według Twojej woli.
 
Daj mi tylko miłość Twoją i łaskę, a to mi wystarczy.

Z listu do św. Franciszka Borgiasza:

"Osoby, które wychodzą z siebie, aby przejść w swego Stwórcę i Pana,
żyją w ciągłym skupieniu, uważności i pocieszeniu wewnętrznym;
widzą bowiem, jak Bóg, nasze Dobro Wieczne, znajduje się we wszystkich stworzeniach,
dając im istnienie i utrzymując je w sobie przez swój byt nieskończony i swoją obecność...
Wiemy też, że tym, którzy całym sercem miłują Boga i Pana,
wszystko pomaga do większej zasługi, do większego zjednoczenia w gorącej miłości ze swoim Stwórcą i Panem,
mimo że stworzenie często przeszkadza dziełu, którego Pan pragnie w nim dokonać."

Wspólnoty podstawowe

Poleć

Asystenci

Z ramienia kościoła czuwają nad nami oo. Jezuici.
Asystentem lokalnym Trójmiejskiej WŻCh jest o.Jarosław Kuffel SJ

 

Koordynator Trójmiejskiej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

Alicja Binkowska

Animator Trójmiejskiej Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

Barbara Wielgus


Wspólnoty podstawowe:       

  

Wspólnoty gdańskie spotykają się przy kościele pw. Świętego Krzyża w Gdańsku -Wrzeszczu, ul. Mickiewicza 24 (Mały kościół).

                          

Manresa – spotkania w każdy wtorek, godz.  19.00; Gdańsk – sala przy

"małym kościele"

MANRESA

Podstawowe informacje o Wspólnocie MANRESA

Rok powstania:
Początki wspólnoty styczeń 1994r.

Posługa:
-rekolekcje w ciągu życie (uczestnictwo i pomoc w przygotowaniach)
-czuwanie w wigilię Zesłania Ducha Świętego,
-spotkania otwarte z zaproszonymi gośćmi (przygotowanie)

Misja wspólnoty:
-wielbienie i służenie Bogu w życiu codziennym,
-otwarcie się na przyjmowanie osób poszukujących,
-szukanie Boga we wszystkim, głoszenie ewangelii po przez dawanie świadectwa swoim własnym życiem w rodzinach, miejscach pracy itp.

Koordynator: Beata Sela
Asystent wspólnoty: o. Marek Stelmaszczuk SJ

 

 

 

Radość – spotkania w każdy wtorek, godz. 17.00; Gdańsk – sala przy

"małym kościele"

DSCF6788
Podstawowe informacje o Wspólnocie RADOŚĆ

 


Rok powstania:
Początki wspólnoty rok 1998r.

Charyzmat:
-dzielenie się radością,

Koordynator i Animator: Ludmiła Żebrowska

 

 

Wspólnoty gdyńskie spotykają się na Wzgórzu św. Stanisława Kostki w Domu Rekolekcyjnym lub sali parafialej oo. Jezuitów, ul. Tatrzańska 35.


Betania – spotkania co drugi wtorek, godz. 17.30; Gdynia – Aula Domu

Rekolekcyjnego

6

Podstawowe informacje o Wspólnocie BETANIA
 

Rok powstania:
Początki wspólnoty kwiecień 1997r.

Charyzmat:
N
iesienie dobrej nowiny w środowisku rodzinnym i zawodowym, modlitwa za kapłanów.
   
Koordynator - 
Barbara Cirocka

Animator - Marian Deręgowski

 

 

Oremus – spotkania co drugi czwartek, godz. 16.00; Gdynia – 

sala  parafialna

OREMUS

Podstawowe informacje o Wspólnocie OREMUS:

 

Rok powstania:
Początki wspólnoty rok 1998.Połączona z Górą Tabor,9 członków.

Posługa:
Przygotowujemy i prowadzimy Adorację w parafii św.Maksymiliana Kolbe.

Charyzmat:
Modlitwa wstawiennicza oraz szerzenie duchowości ignacjańskiej.

Koordynator:Jolanta Kwapisz
Animator:Sławka Smelkowska

 

 

Pustynia – spotkania co drugi poniedziałek, godz. 17.45; Gdynia – Aula Domu Rekolekcyjnego

PUSTYNIA

Podstawowe informacje o Wspólnocie PUSTYNIA:

 

Rok powstania:

powstała w 2000 roku. Teraz należy do niej 10 osób.

 

Hasło wspólnoty:
 "Ja i Bóg a wokół (P)pustynia"


Charyzmat:
Współpraca przy przygotowaniu i przeprowadzeniu rekolekcji internetowo-radiowych, współpraca z ojcami jezuitami, pisanie tekstów dla strony Modlitwa w drodze, apostolstwo - głoszenie Ewangelii - bardziej życiem niż słowem.


Koordynator - Danuta Warzecha
Animator - Irena Feiner

 


 

 

 

Duchowość WŻCh

Poleć

Wspólnota Życia Chrześcijańskiego (WŻCh) jest publicznym międzynarodowym stowarzyszeniem wiernych na prawach papieskich. Początków ruchu upatruje się w pierwszych grupach apostolskich osób świeckich powstających z inicjatywy św. Ignacego z Loyoli i jego towarzyszy jako Sodalicje Mariańskie.

WŻCh jest Wspólnotą, skupiającą ponad 160 tys. osób na całym świecie. Tworzą ją Wspólnoty Narodowe istniejące w 60 krajach na wszystkich kontynentach. W Polsce WŻCh jest stowarzyszeniem katolickim. Tworzy je ok. 60 wspólnot skupionych we wspólnotach lokalnych w 14 miastach.

Naszą wspólnotę tworzą kobiety i mężczyźni, dorośli i młodzież z różnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i łączyć życie modlitewne z aktywnym życiem w świecie rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele.

Asystentami wspólnot z ramienia Kościoła są ojcowie jezuici.

Szczególnym źródłem duchowości naszej wspólnoty są Ćwiczenia Duchowe św. Ignacego z Loyoli i w ich rytmie odbywa się formacja we wspólnotach podstawowych: 6 – 12 osobowych grupach. Każda wspólnota spotyka się systematycznie (co tydzień lub co dwa tygodnie) na wspólnej modlitwie, dzieleniu się życiem i wiarą, wspólnym rozeznawaniu i rewizji życia oraz podjętych zaangażowań.

Mamy też spotkania we wspólnocie lokalnej i krajowej: wspólne Eucharystie, dni skupienia, rekolekcje wspólnotowe oparte na ĆD św. Ignacego. Środkami do szukania i odnajdywania Boga we wszystkich rzeczach są ponad to:

- modlitwa osobista i wspólnotowa – szczególnie modlitwa medytacyjna

- codzienny rachunek sumienia,

- kierownictwo duchowe,

- pogłębione życie sakramentalne.

 

Zasadniczym celem WŻCh jest apostolstwo podejmowane w każdym wymiarze życia:

- aktywne włączenie się w życie Kościoła,

- promowanie duchowości ignacjańskiej,

- zaangażowanie w pracę zawodową,

- troska o dobro rodziny i wychowywanie dzieci,

- posługa na rzecz biednych i osamotnionych.

Główną misją WŻCh odczytaną na obecny czas jest udzielanie rekolekcji w ciągu życia – prowadzą je wszystkie wspólnoty lokalne, a wspólnota warszawska jako rekolekcje radiowe.

Także w Trójmieście dwukrotnie odbyły się rekolekcje radiowe raz transmitowane przez Radio Plus, a po raz drugi przez niektóre rozgłośnie diecezjalne. Także i w 2013 roku planowane są takie rekolekcje. Wcześniej przygotowywaliśmy jako wspólnota lokalna Rekolekcje w ciągu życia w Adwencie w parafii oo. jezuitów we Wrzeszczu, a w Wielkim Poście w Gdyni.

Członkowie wspólnoty z Trójmiasta współuczestniczą też w pisaniu rozważań do Modlitwy w Drodze. Są to krótkie rozważania do Ewangelii z dnia, przeplatane muzyką, które można ściągnąć na komórkę czy MP3 ze strony  http://www.modlitwawdrodze.pl .

WŻCh wydaje też kwartalnik Wspólnota w Misji – który ukazywał się w wersji papierowej i elektronicznej, a aktualnie tylko w wersji elektronicznej.

 

 

1

Dekalog pielgrzyma - o. Paweł Szpyrka SJ

Poleć

Pod koniec życia pewien kulawy i małomówny Bask przymuszony został do opowiedzenia historii swojego życia. Skrzętnie spisana przez sekretarza relacja nie należy do pereł światowej literatury. Niemniej jednak w momencie, kiedy wytrwały czytelnik niewielkiej książeczki - Opowieści Pielgrzyma zdoła nieco dokładniej wgryźć się w tekst, doświadczy pewnej prostej i natchnionej mądrości. Mądrości ponadczasowej, która pomoże i jemu spojrzeć inaczej na swoje życie.

Loyola
Inigo López de Loyola urodził się prawdopodobnie w 1491 r. w rodzinnym zamku w północnej Hiszpanii, w kraju Basków. Jak sam wspomina pod koniec życia, do 26 roku życia był człowiekiem oddanym marnościom tego świata. Szczególniejsze upodobanie znajdował w ćwiczeniach rycerskich, żywiąc wielkie i próżne pragnienie zdobycia sobie sławy. Był paziem na dworze królewskiego podskarbiego, a służbę rycerską rozpoczął u księcia de Lara, wicekróla Nawarry. Umiał obcować z kobietami, ale gdy było trzeba, potrafił zasłonić się przywilejami kleryka i uciec od odpowiedzialności karnej za drobne przestępstwa, które można złożyć na kark młodzieńczego temperamentu. Ze zrozumiałych względów hagiografowie nie rozwijają tych wątków. Sam Ignacy wracał do nich chętnie w poufnych rozmowach ze współbraćmi przeżywającymi cielesno-duchowe trudności. Charakterystycznym rysem Iniga było pragnienie wielkości i sławy, które pchało go do czynów odważnych, a nawet zuchwałych. Po nawróceniu jego pragnienia uległy zmianie, pozostał jednak ten sam ogień, którym chciał zapalić cały świat. Pierwsze przykazanie Iniga: Pielęgnuj w sobie wielkie pragnienia.

Pampeluna
Znalazł się pewnego dnia w twierdzy oblężonej przez Francuzów. Kiedy wszyscy jego towarzysze, widząc jasno, że nie potrafią się obronić, byli zdania, że trzeba się poddać, o ile tylko otrzymają obietnicę zachowania życia, on przytoczył tyle racji alkadowi, iż zdołał go przekonać i skłonić do obrony - wbrew opinii oficerów, których także do odwagi zachęcił swoim zapałem i energią. Inigo potrafił działać odważnie, nawet wbrew otoczeniu, wysoko ceniąc rycerski honor. 20 V 1521 r., w poniedziałek Zielonych Świąt, po sześciogodzinnym szturmie, armatnia kula strzaskała mu prawą nogę, a drugą poważnie raniła. Jednak nawet podczas długiej rekonwalescencji w rodzinnym gnieździe nie przestał marzyć o wielkich czynach. Zdecydował się nawet na bolesną operację ponownego łamania źle złożonej nogi. O stanie rannego świadczy fakt, że w wigilię święta Apostołów Piotra i Pawła, poważnie liczono się z jego śmiercią. Kariera rycerska okazała się niemożliwa. On jednak rychło znalazł innego Króla, któremu oddał się na służbę. Drugie przykazanie Iniga: Nie przejmuj się przeciwnościami.

Montserrat
Gdy wrócił do zdrowia, opuścił bezpieczny dom i rozpoczął pokutniczą pielgrzymkę do Jerozolimy. Pierwszym ważnym etapem było położone wysoko w górach maryjne sanktuarium - Montserrat. Inigo, błędny rycerz, znalazł nową damę swego serca. W wigilię święta [Zwiastowania] Najświętszej Panny w marcu 1522 roku udał się w nocy ukradkiem na poszukiwanie jakiegoś żebraka. Zdjąwszy z siebie całe swoje ubranie oddał mu je, a przywdział swoje upragnione odzienie [pielgrzymie]. Następnie uklęknął przed ołtarzem Matki Boskiej z kosturem w ręce i spędził tam całą noc - już to klęcząc, już to stojąc. To, co narodziło się w głębi serca, wymagało teraz jasnego i uroczystego potwierdzenia. Tylko w ten sposób trud, który podjął, mógł przynieść odpowiednie owoce. W Montserrat, jak sam wspomina, po odbyciu spowiedzi z całego życia, trwającej trzy dni, zwierzył się ze swoich planów, ponieważ aż do tej pory nie mówił tego żadnemu spowiednikowi. Była to dyskretna, a równocześnie uroczysta deklaracja podjęcia nowego życia. W sanktuarium do dziś można zobaczyć miecz złożony jako wotum przez Iniga, którego trzecie przykazanie brzmi: Niech słowo, które wypowiadasz, ma wartość.

Manresa
Dla wytchnienia przed dalszą podróżą miał się zatrzymać tutaj tylko kilka dni. Został prawie rok, ćwicząc się w postach i innych umartwieniach, rozmawiając z Bogiem, który prowadził go przez stany strapienia i pocieszenia. Bóg obchodził się z nim podobnie jak nauczyciel w szkole z dzieckiem i pouczał go. Nękany pokusami raz jeszcze spoglądał na swoje dotychczasowe życie. Pojawił się lęk o przyszłość i wątpliwości dotyczące skuteczności zastosowanych przez niego ascetycznych środków, takich jak: biczowanie, posty wycieńczające organizm, długie czuwania i zaniedbywanie osobistej higieny. Rezygnując z nich, Inigo powoli odkrywał prostą drogę prowadzącą do spotkania z Bogiem. Owocem tych doświadczeń są Ćwiczenia Duchowne, w których nieustannie pobrzmiewa zachęta - czwarte przykazanie: Reflektuj nad własnym postępowaniem.

Jerozolima
Opowieść Pielgrzyma szczegółowo opisuje trudy podróży: brak pieniędzy, niebezpieczeństwa na statku, choroba morska, głód, zagrożenie ze strony Turków, a nawet ze strony współtowarzyszy, kiedy piętnowanie ich jawnych grzechów o mało nie spowodowało wysadzenia go na jakiejś wyspie. Nic jednak nie mogło zdusić radości, którą odczuł, gdy wreszcie zobaczył Święte Miasto. Ujrzawszy Miasto [4 IX 1523] Pielgrzym doznał wielkiej pociechy. I według tego, co inni mówili, pociecha ta była powszechna u wszystkich wraz z radością, która nie wydawała się być tylko naturalna. Inigo planował nawet pozostanie w Ziemi Świętej, ale nie uzyskał na to pozwolenia i musiał wrócić do Europy. Nie był to jednak powód do zniechęcenia w myśl piątego przykazania: Nie bój się przygody i nowych doświadczeń.

Barcelona - Alkala - Salamanka
Odtąd Pielgrzym zrozumiał, że nie było wolą Bożą, aby pozostał w Jerozolimie, zawsze zastanawiał się nad sobą, quid agendum - co teraz robić. W końcu poczuł w sobie skłonność do podjęcia nauki przez jakiś czas, aby móc pomagać duszom. Decyzja o podjęciu nauki w tak późnym wieku była kolejnym przejawem duchowej brawury. Okres studiów w Hiszpanii związany był z wieloma przeciwnościami, wynikającymi z prześladowania ze strony władz kościelnych. Inigo nie zaprzestał prowadzić kierownictwa duchowego. W Alkala zwrócił na siebie uwagę inkwizytora i został osadzony w więzieniu. W Salamance uwięzili go dominikanie, zapraszając na obiad do swego klasztoru. Pielgrzym zawsze starał się wyjaśniać każdą sytuację, by móc oczyścić się z krzywdzących i opartych na donosach zarzutów. Mimo że w żadnej ze studiowanych przez siebie dziedzin nie osiągnął wybitnych sukcesów, z naiwnym uporem pragnął przekonać wszystkich, że życie chrześcijanina opiera się na umiłowaniu Prawdy. Kochaj prawdę - to było jego szóste przykazanie.

Paryż
Wcześniejsze doświadczenia nauczyły go, że nie powinien łączyć studiów podjętych w celu lepszego pomagania duszom z duszpasterskim zaangażowaniem. W tym czasie [X 1529-IV 1535] przestawał z magistrem Piotrem Favre i z magistrem Franciszkiem Ksawerym, których potem pozyskał za pomocą Ćwiczeń [Duchownych] do służby Bożej. Wokół nich zgromadzili się pierwsi towarzysze. Z ich przyjaźni narodziło się Towarzystwo Jezusowe. Doświadczenie Ćwiczeń oraz złożone na Montmartre śluby ubóstwa, czystości i pielgrzymki do Jerozolimy scaliły grupę przyjaciół poruszonych wspólnym pragnieniem. Z podjęciem tego wielkiego dzieła zdecydowali się jednak czekać do ukończenia studiów, by tym owocniej móc się jemu poświęcić. Z tego doświadczenia wypływa jedna z podstawowych maksym Ignacego, niestety często zapominane siódme przykazanie: Jeśli chcesz coś robić dobrze, skup się na jednej rzeczy.

Wenecja
Oczekując na statek do Ziemi Świętej, towarzysze posługiwali w szpitalach i przytułkach, prowadzili rozmowy duchowe. Pragnęli zobaczyć ojczyznę Jezusa, a spotykali Jego umęczone oblicze w ludziach potrzebujących pomocy. Wzniosłe plany w zderzeniu z szarą codziennością stały się sprawdzianem trwałości pragnień i czystości motywacji. Tutaj także pojawili się ludzie wątpiący o dobroci ubogich kleryków. Oni jednak widzieli w działaniu, które podejmowali, realizację największego przykazania: Kochaj Boga i bliźnich. W Wenecji ci, którzy jeszcze nie byli kapłanami, przyjęli święcenia.

Vicenza
Pielgrzymowi wypadało wędrować z Favrem i Laynezem do Vicenzy [lipiec 1537]. Tam znaleźli poza miastem pewien dom bez drzwi i okien. Spali w nim na garści słomy, którą sobie przynieśli. Dwaj z nich chodzili zawsze żebrać w mieście dwa razy dziennie, lecz przynosili tak mało, że prawie nie mogli się z tego utrzymać. Zazwyczaj jedli trochę chleba ugotowanego w wodzie, jeśli go mieli, ten zaś z nich, który pozostawał w domu, zajmował się gotowaniem. W ten sposób spędzili tam 40 dni, poświęcając się tylko modlitwie. Wspólne trudy, jakie podjęli, jeszcze bardziej scementowały grupę. Doświadczenie wspólnoty w misji stało się fundamentem dojrzewającego projektu założenia nowej wspólnoty zakonnej. Ósme przykazanie to: Staraj się, by ci, z którymi pracujesz, byli także twoimi przyjaciółmi.

Rzym
Aby oddać się do dyspozycji papieża, trzeba było znaleźć się w Rzymie. Stąd, poza krótkimi podróżami, Ignacy nie wyjeżdżał, porozumiewając się ze współbraćmi za pomocą listów. Papież Paweł III bullą Regimini militantis Ecclesiae, ogłoszoną 27 IX 1540 r. zatwierdził nowy zakon Towarzystwo Jezusowe. Ignacemu - wybranemu na generała - zlecone zostało zadanie napisania Konstytucji. On ponadto angażował się w posługi duchowe i charytatywne: Z pomocą Pielgrzyma i towarzyszy założono w Rzymie kilka dzieł pobożnych jak Dom Katechumenów, Dom św. Marty, Dom Sierot i inne. W dwu osobnych zakładach opiekowano się sierotami: chłopcami i dziewczętami. W dwóch innych mężczyznami i kobietami przygotowującymi się do wyznania wiary, przede wszystkim żydami, a niekiedy i muzułmanami. Dom św. Marty dawał schronienie upadłym kobietom, które w ten sposób otrzymywały szansę rozpoczęcia nowego życia. Podobne domy powstały w Bolonii, Florencji, Mutinie, Messynie i w Palermo. Pełne miłosierdzia spojrzenie na drugiego człowieka, zwłaszcza złamanego grzechem i poczuciem winy, charakteryzowało starego, kulawego Baska, który z dumnego rycerza stał się towarzyszem Chrystusa, powtarzającym często swoje dziesiąte przykazanie: Słuchaj innych, starając się wydobyć z nich to co najlepsze.
o. Paweł Szpyrka SJ

free joomla template
template JoomSpirit